Deze week had de redactie van Meridian de gelegenheid om te praten met Servisch doelman Marko Ilić, eerste doelman bij KV Kortrijk.
We spraken over zijn ervaringen in België, het Belgisch kampioenschap en het leven in het algemeen, weg van huis.
Hallo Marko. Laten we beginnen met enkele basisvragen. Hoe gaat het met je? Hoe was de training vandaag?
Geweldig, ik voel me heerlijk moet ik je zeggen. Laatst kwamen mijn moeder en zus op bezoek, en dat maakt het toch veel makkelijker voor me als zij er zijn. De training was vandaag vrij zwaar, maar ik beschouw het als een succes, want alleen met een sterke training kunnen de gewenste resultaten worden bereikt.
Hoe ben je gewend geraakt aan het leven in België? Ik denk dat het niet gemakkelijk of eenvoudig is wanneer je op zo’n jonge leeftijd je familie en je land verlaat.
Ja, vooral omdat ik erg gehecht ben aan mijn familie, is alles gemakkelijker als we samen zijn. Mijn vader was er tot voor kort, maar hij moest voor zijn werk terug naar Servië.
Ik moet toegeven dat het echt niet gemakkelijk is, de eerste maanden is alles nieuw en interessant, maar na een tijdje is er, althans bij mij, een vrij sterke nostalgie. Natuurlijk weet ik waarom ik hier ben en ga ik op weg naar een hoger doel, maar mijn huis, familie en vrienden blijven altijd in mijn achterhoofd.
Gelukkig heb ik hier een teamgenoot, Aleksandar Radovanović, met wie ik veel tijd doorbreng, en die een lid van mijn familie is geworden.
Natuurlijk, zoals ik al zei, is dat allemaal begrijpelijk voor zo’n jonge voetballer. Ik denk dat dit de grootste uitdaging is waar alle spelers die hun land verlaten mee te maken krijgen.
Kan je me vertellen wat je indrukken zijn van de manier van leven in België, hoe verschillend het is van Servië?
De mensen zijn heel anders. De mentaliteit is anders, ik heb de indruk dat de mensen hier meer introvert zijn, meer op hun familie gericht, wat helemaal ok is. Na de training gaat iedereen naar huis, er is geen overmatig vasthouden en socialiseren, maar ik raakte eraan gewend.
Laten we verder gaan met voetbal, onze favoriete sport. Wat zijn jouw bevindingen over de Belgische competitie zelf? Het lijkt me dat de competitie vrij interessant en uniform is.
De competitie is vrij sterk. Het is fysiek zeer veeleisend, en wat nog interessanter is, vooral voor de toeschouwers, is het feit dat elke ploeg competitief kan zijn. Een voorbeeld is Union, dat nu eerste staat vóór Club Brugge, Antwerpen, Genk, Anderlecht, etc…. en tot vorig jaar in de tweede klasse speelde. Dus, naar mijn mening, is het een zeer interessante competitie om naar te kijken.
Hoe tevreden ben je over Kortrijk? Je bent uiteraard eerste keuze nu, en je redding van de vorige ronde ging zelfs viraal.
Ik ben echt tevreden. Ik werd aanvaard door de fans, de mensen in de stad, elk individu in de club, alsof ik er al jaren was. Ik denk echt dat ik een goede stempel heb gedrukt en ben dan ook zeer tevreden mijn keuze voor Kortrijk.
Ik denk dat het voorbije jaar goed voor je was, ondanks de slechte situatie in de wereld door het virus, waarvan we hopen dat het nu achter de rug is. Na voor de jonge nationale ploeg van Servië gespeeld te hebben, maakte je je debuut voor de nationale ploeg A en ik denk dat je je jongensdroom verwezenlijkt hebt. Hoe voelde het om tegenover Jamaica te staan, naar het volkslied te luisteren en je land te vertegenwoordigen?
Het is iets waar je als kleine jongen al van droomt, en alles wat je tijdens je carrière doet is gericht op het nationale team. Toen ik de oproep voor de kwalificaties kreeg, moet ik toegeven dat er een paar tranen van vreugde waren.
Was er misschien een beetje huiverigheid als je keuzeheer zo’n groot man als Piksi (Dragan Stojković) is? We weten allemaal wat hij vertegenwoordigt in het Servische en Europese voetbal.
Ik was echt vereerd, maar nee, ik zou het niet typeren als angst, meer als een grote dosis respect.
Wanneer we het over het Servisch voetbal hebben, voor wie supporter je dan? Rode Ster of Partizan? En wie zijn je idolen onder de keepers, naar wie kijk je op?
Ik respecteer beide clubs, ik kan niet zeggen dat ik de ene meer verkies dan de andere, maar ik zou zeggen dat mijn favoriete club Vozdovac is, die voor altijd in mijn hart zal blijven, als een club die me alles heeft gegeven.
En wat mijn idool betreft: Buffon is mijn favoriete keeper.
Marko, we zijn blij dat we gepraat hebben en ik dank je voor je tijd. Ik wens je veel succes in de voortzetting van het seizoen en nog veel meer clean sheets.
Bedankt dat je me hebt uitgenodigd.
Dat was het dan, een interview met een veelbelovende Servische doelman, exclusief voor Meridian.